Oko człowieka jak jest zbudowane?

Oko człowieka jak jest zbudowane?

Wszystko, co musisz wiedzieć o anatomii, strukturze i funkcjonowaniu narządu wzroku. 

Oko jest jednym z najważniejszych narządów zmysłu, ale jednocześnie jednym z najbardziej złożonych. Ludzkie oko jest w stanie odebrać i natychmiastowo przetworzyć ponad dziesięć milionów informacji na sekundę. Ale czy wiesz, jak faktycznie działa ludzkie oko? Jak generowane są obrazy, które dzięki niemu widzimy? Oraz które części ciała uczestniczą w tym złożonym procesie? LEPSZE WIDZENIE wyjaśnia szczegółowo najważniejsze aspekty: od anatomii i struktury oka po jego funkcjonowanie. 

Oko działa podobnie jak kamera filmowa – mówiąc najprościej, współpraca różnych elementów umożliwia rejestrowanie otaczającego nas świata. Czytaj dalej i dowiedz się, jak dokładnie działa ludzkie oko. Ale zacznijmy od kluczowych elementów oka i jego struktury.

Rogówka – zewnętrzna warstwa oka – jest wilgotna dzięki obecności łez. Znajduje się w twardówce (białej części oka) i razem tworzą tak zwaną zewnętrzną błonę włóknistą (tunica externa bulbi). Rogówka spełnia rolę okna i ma kształt dysku: jest przezroczysta i przepuszcza światło. Jednocześnie chroni oko przez czynnikami zewnętrznymi, takimi jak brud, kurz i powierzchowne uszkodzenia. Wyróżnia się dużą odpornością. Ponadto jej krzywizna zapewnia właściwości optyczne i pozwala rogówce odegrać ważną rolę w wyraźnym widzeniu. 

Twardówka – czyli biała część oka – jest grubsza i wytrzymalsza niż rogówka. Skutecznie chroni oko przed uszkodzeniami. Pokrywa praktycznie całe oko z wyjątkiem znajdującej się z przodu rogówki oraz zlokalizowanych z tyłu włókien nerwu wzrokowego. 

Źrenica to czarny punkt na środku oku. Reaguje na światło i dostosowuje się do jego intensywności. Nie jest to zasługą samej źrenicy, lecz tęczówki. Emocje także wpływają na rozmiar źrenic. Strach i duża radość sprawiają, że źrenica może się rozszerzyć, a alkohol i narkotyki mogą wpływać na rozmiar źrenic. 

Tęczówka, czyli kolorowa obręcz dookoła źrenicy, działa podobnie jak przysłona: kontroluje ilość światła, które wpada do oka. W warunkach intensywnego oświetlenia zwęża źrenicę, aby ograniczyć ilość promieni światła. Natomiast w ciemności mięsień zwieracza źrenicy otwiera się, a źrenica rozszerza. Dzięki temu więcej świata wpada do oka, gdy jest ciemno, a mniej, gdy jest jasno. Tęczówka decyduje także o kolorze oczu i u każdego człowieka jest nieco inna. Jej angielska nazwa – iris – wywodzi się od greckiej bogini. Co ciekawe, kolor tęczówki nie ma żadnego wpływu na widzenie. Osoby o brązowych oczach nie widzą świata w ciemniejszych barwach niż posiadacze np. oczu niebieskich. 

Komory gałki ocznej (camerae bulbi) Ludzkie oka ma komorę przednią i tylną. Są to przestrzenie wypełnione wodnistą cieczą. Płyn te zawiera kluczowe składniki odżywcze dla soczewki i rogówki. Ponadto zapewnia podaż tlenu i pomaga zwalczać patogeny. Wodnisty płyn w komorach oka ma jeszcze jedno zadanie: pomaga oku zachować właściwy kształt. 

Soczewka oka (lens crystallina) Soczewka oka gromadzi światło wpadające do oka przez źrenicę i zapewnia ostry obraz na siatkówce. Jest elastyczna i może zmieniać kształt za pomocą mięśnia rzęskowego, aby skupiać wzrok na bliskich i oddalonych przedmiotach. Oznacza to, że gdy patrzymy w bliż, soczewka zakrzywia się, aby zapewnić ostrość widzenia. Gdy przenosimy wzrok na oddalony przedmiot, soczewka spłaszcza się w tym samym celu. Soczewka odwraca widziany przez nas obraz i generuje go na siatkówce. Dopiero mózg na późniejszym etapie „odwraca” obraz ponownie. 

Ciało rzęskowe (corpus ciliare) Ciało rzęskowe odgrywa ważną rolę w narządzie wzroku: produkuje wodnisty płyn i zawiera mięsień rzęskowy (musculus ciliaris). Zmieniając krzywiznę soczewki, ciało rzęskowe zapewnia ostre widzenie bliży i dali. 

Ciało szkliste, szklistka (corpus vitreum) Przestrzeń między soczewką a siatkówką jest wypełniona ciałem szklistym. Stanowi ona większość oka. Jest przezroczyste i w 98% składa się z wody, zaś w pozostałych 2% z hialuronianu sodu i włókien kolagenowych. 

Siatkówka  przetwarza światło i kolory, a następnie przesyła je do mózgu nerwem wzrokowym. Mówiąc prosto, siatkówka działa jak katalizator: wykorzystuje komórki zmysłowe do odbioru światła, które następnie jest przetwarzane przez mózg. Te fotoreceptory składają się z czopków (umożliwiających widzenie kolorów) oraz pręcików (do odróżniania jasności od ciemności). W żadnym innym miejscu oka nie jest ich tak wiele jak w centrum siatkówki, tj. w plamce żółtej: aż 95% wszystkich komórek zmysłowych mieści się tam na 5 milimetrach kwadratowych powierzchni. Jest to rozmiar równy główce szpilki. 

Naczyniówka (chorioidea) Naczyniówka znajduje się między twardówką a siatkówką i przechodzi w ciało rzęskowe i tęczówkę. Zapewnia podaż składników odżywczych do fotoreceptorów na siatkówce, utrzymuje stałą temperaturę siatkówki i bierze udział w akomodacji oka, tj. zmianie między widzeniem bliży i dali (podobnie jak w soczewce aparatu). 

Nerw wzrokowy (nervis opticus) Nerw wzrokowy opowiada za przesyłanie informacji z siatkówki do mózgu. Składa się z około miliona włókien nerwowych (aksonów), ma mniej więcej pół centymetra grubości i wychodzi z siatkówki przez tarczę nerwu wzrokowego. Punkt ten jest nazywany plamką ślepą, ponieważ w tym miejscu siatkówki nie ma żadnych fotoreceptorów. Właśnie dlatego obraz generowany przez mózg jest tak naprawdę czarny – zazwyczaj jednak nasze szare komórki potrafią to skompensować i dostarczają wierny obraz. Zazwyczaj punkt ten nie jest świadomie postrzegany, lecz mózg „nadrabia” te braki. 

Dołek środkowy (fovea centralis) Mały element o bardzo ważnej roli: dołek środkowy ma niecałe dwa milimetry, ale ma kluczowe zadanie w systemie wzrokowym człowieka. Dołek znajduje się w środkowej części siatkówki i jest pełen fotoreceptorów, które umożliwiają ostre widzenie dzienne w kolorze. Gdy patrzymy na obiekt, oczy automatycznie rotują, aby jego obraz znalazł się w dołku. Zewnętrzne części ludzkiego oka Elementy otaczające ludzkie oko odgrywają ważną rolę w komfortowym widzeniu. Są to powieki, rzęsy, gruczoły łzowe oraz brwi. 

Gruczoły łzowe (glandula lacrimalis) Mają rozmiar migdała, znajdują się poza gałką oczną i produkują łzy. Wydzielany płyn – składający się z soli, białka, tłuszczu i enzymów – odżywia i chroni rogówkę oraz pomaga usunąć z oka ciała obce.

Powieki (palpebrae) Powieki nawilżają oko przy każdym mrugnięciu. Zamykają się odruchowo, chroniąc nas przed wiatrem, płynami i ciałami obcymi. Zazwyczaj mrugamy od 8 do 12 razy na minutę, za każdym razem nanosząc płyn na powierzchnię oka. Pozwala to nawilżyć rogówkę i zapobiec jej przesuszeniu. 

Rzęsy (cilia) Rzęsy to nie tylko atrakcyjny dodatek: mają ważną rolę do odegrania. Chronią przed brudem, kurzem oraz ciałami obcymi. Odbywa się to automatycznie. Jak tylko rzęsy wykryją kontakt z jakimś ciałem albo mózg spodziewa się takiego kontaktu, powieka zamyka się odruchowo. 

Brwi (supercilium) Brwi chronią oczy przed potem, który może spływać z czoła.

Jaki kolor soczewek w okularach przeciwsłonecznych jest najpopularniejszy?

duży wybór okularów przeciwsłonecznych...

Okazuje się, że najczęstsze zastosowanie w okularach przeciwsłonecznych, mają soczewki szare oraz brązowe. Ale nie jest to związane wyłącznie z estetyką, ale przede wszystkim z tym, jak wpływają na widziany przez nas obraz.

Zacznijmy od koloru brązowego, ponieważ w nim oko odpoczywa, dzięki czemu doskonale nadaje się on dla osób z wrażliwymi oczami, skłonnymi do łzawienia itp. Z kolei kolor szary uważany jest za neutralny, a obraz oglądany przez szare soczewki jest wiernie odzwierciedlony.

zapraszamy do odwiedzenia salonu optycznego euro-optyk.net 

kilka ciekawostek dot. ludzkiego wzroku

kilka ciekawostek dot. ludzkiego wzroku

kilka ciekawostek dot. ludzkiego wzroku... czy wiesz, że:

• Ludzkie oko może spełniać swoje funkcje bez odpoczynku. Jednak mięśnie, które są odpowiedzialne za ruchy gałki ocznej oraz powieki, potrzebują wytchnienia. Jeżeli są zmęczone, ludzie odczuwają wielki dyskomfort i mogą nasilać się objawy utrudniające dobre widzenie. Oczy zaczynają piec, łzawić albo pojawia się wrażenie „ciężkich powiek” a nawet ból głowy. To znak, że czas na relaks. 
• Oszacowano, że około 80% informacji trafia do mózgu dzięki oczom. Tam obraz przetwarzany jest właśnie na informację, która jest przechowywana i wykorzystywana w odpowiednim czasie. Co ciekawe, osoby, które utraciły wzrok, dalej „widzą” w czasie snu. 
• Umieszczone w siatkówce oka fotoreceptory umożliwiają człowiekowi rozpoznanie 160 kolorów oraz około 600 000 ich odcieni. Statystycznie jeden na dwunastu mężczyzn jest daltonistą i zupełnie nie rozróżnia lub potrafi zidentyfikować tylko kilka kolorów.

zez u dzieci

zez u dzieci

Wielu rodziców niepokoi się faktem, że jego dziecko ma zeza. I zazwyczaj, jak tylko zauważone zostaną niepokojące sygnały, to pojawia się myśl, aby jak najszybciej odwiedzić gabinet okulistyczny, co jest oczywiście jedynym słusznym krokiem. Podczas wizyty, okulista korzystając z urządzenia jakim jest synoptofor będzie mógł precyzyjnie zdiagnozować małego pacjenta, a w razie konieczności rozpocząć leczenie. Bowiem synoptofor, w który powinien być wyposażony każdy gabinet okulistyczny pozwala ustalić kąt zeza czy zakres supresji.

Nadwzroczność jest drugą obok krótkowzroczności najczęściej spotykaną wadą refrakcyjną oka

Nadwzroczność jest drugą obok krótkowzroczności najczęściej spotykaną wadą refrakcyjną oka ludzkiego. Najczęściej choroba pojawia się już w dzieciństwie, przyjmując postać utajnioną i ujawnia się około 40 roku życia w momencie osłabienia mechanizmów akomodacji.

Nadwzroczność jest najczęściej spotykaną wadą refrakcyjną oka 

Nadwzroczność najczęściej jest uwarunkowana genetycznie. Fizjologicznie nadwzroczność występuje u małych dzieci, posiadają one jednak tak silną akomodację, że podczas patrzenia na odległe obiekty są w stanie zniwelować nadwzroczność rzędu 6-7 dioptrii. Nadwzroczne oko widzi nieostro zarówno przedmioty znajdujące się blisko, jak i oddalone. U dzieci i młodzieży umiejętność skompensowania wady przy użyciu akomodacji wymaga ogromnego wysiłku i powoduje bóle głowy i oczu, zaburza prawidłowe funkcjonowanie układu mięśniowego doprowadzając do akomodacyjnego zeza zbieżnego.

U dzieci i młodzieży badanie wielkości wady odbywa się po wcześniejszym czasowym całkowitym farmakologicznym porażeniu akomodacji przy użyciu tropikamidu lub atropiny. Najpowszechniejszą metodą korygowania nadwzroczności jest stosowanie okularów z soczewkami o plusowej mocy. W ostatnich latach ze względu na niewątpliwe zalety coraz szersze grono zwolenników zdobywa metoda korekcji polegająca na zastosowaniu soczewek kontaktowych.

kilka faktów na temat ludzkiego oka

Większość z nas jest co do tego zgodna: oczy są najważniejszym narządem zmysłu w ciele człowieka. Postrzegamy przez nie całe nasze otoczenie i zapewniają nam one często niesamowitych wrażeń. Przygotowaliśmy dla Was kilka ciekawych faktów dotyczących zarówno oczu, jak i okularów:

kilka faktów na temat ludzkiego oka

• Ludzkie oko waży tylko 7,5 grama i ma średnicę monety o nominale 50 eurocentów.
• Aż 6 mięśni odpowiada za to, że nasze oko może się poruszać oraz obracać. Jeden z nich jest najbardziej aktywnym mięśniem w ludzkim ciele.
• Około 5 procent Polaków cierpi na daltonizm. Widzą oni zamiast koloru czerwonego i zielonego odcienie szarości. Z tą dolegliwością boryka się 10 razy więcej mężczyzn niż kobiet.
• Każdego dnia mrugamy około 10.000 razy.
• Okulary z recyklingu? Tak, oczywiście, że istnieją. Podczas targów okularów Silmo w Paryżu, odwiedzający mogli zobaczyć okulary zrobione na przykład z deski snowboardowej, czy też z jeansu. Kto wie czy nie będzie to przyszłoroczny trend?
• Już w 13. wieku włoscy mnisi jako pierwsi stworzyli swojego rodzaju soczewki. Wykonane były one z górskiego kryształu o nazwie beryl, który po oszlifowaniu działał jak szkło powiększające. W ten właśnie sposób powstały prototypowe okulary.